ماهواره به عنوان بخش فضايی شبکه مخابرات ماهواره ای از اجزاي اصلي و مشخص کننده محدوده سرويس و پوشش ارتباط مي باشد. در انتخاب ماهواره مورد استفاده موارد زير بايد رعايت گردد:

1 – ماهواره داراي پوشش و قدرت مناسب در تمام نقاط شبکه باشد.

2- عمر مفيد ماهواره و زمان باقي مانده از آن مناسب و کافي باشد

3- کيفيت سرويس و درصد Availability   مناسبي داشته باشد.

4-داراي زاويه ديد مناسب باشد

5- قابليت ارائه سرويس مورد نظر را داشته باشد.

انواع ماهواره ها با توجه به مداري که در آن واقع شده اند به شکل زير تقسيم مي گردند:

HEO, MEO, LEO, GEO

 •         (Geostationary Earth Orbit) GEO

          اين نوع ماهواره در نقطه اي با مداري موازي خط استوا ثابت شده است و هر 24 ساعت گردش مداري خود را كامل مي كند. ارتفاع اين دسته از ماهواره ها حدودا ًkm   35000 مي باشد.

•           (Low Earth Orbit) LEO

            مدار بيضوي يا دايره اي اين نوع ماهواره در ارتفاع كمتر از km   2000 از سطح زمين واقع شده است. پريود مداري اين ماهواره بين 90 دقيقه تا 2 ساعت است.

•           (Medium Earth Orbit) MEO

      مدار حلقوي اين ماهواره ارتفاعي معادل km   10000را داراست. پريود مداري اين ماهواره در حدود 6 ساعت مي باشد.

 •         (Highly Elliptical Orbit) HEO      

مدار اين ماهواره بيضوي مي باشد كه در نزديك ترين نقطه به سطح زمين فاصله km  500 و در دورترين نقطه مدار ، ارتفاع ماهواره به km 50000   مي رسد. پريود مداري اين ماهواره از 8 تا 24 ساعت مي باشد.در شبکه های VSAT عموماً از ماهواره های GEO استفاده می گردد.

•        پايانه های زمينی

در ايستگاههای زمينی شبکه های VSAT، بر حسب اينکه چه نوع تکنولوژی انتقالی مورد استفاده قرار گيرد و ساختار شبکه بر طبق چه تکنولوژی باشد، از تجهيزات متفاوت استفاده می گردد. اين تجهيزات به دو دسته تجهيزات Outdoor و تجهيزات Indoor تقسيم می گردند.

تجهيزات Outdoor عموماً شامل بخشهايی نظير آنتن ، LNB ،BUC ،OMT،Feed horn  می باشند و در بخش Indoor تجهيزاتی نظير Sat modem تعبيه می گردد.

ايستگاههای زمينی يا به صورت ترمينالهای کوچک ويا به صورت هاب موجود می باشند. در واقع هابها ايستگاههای زمينی هستند که به تجهيزات بيشتر (از جمله بخشهای کنترل کننده ) با توانهای بالاتر مجهز می باشند.

•         باندهای فرکانسي در ارتباطات VSAT

سه باند فرکانسي متداول براي انتقال اطلاعات در ارتباطات ماهواره اي  C band ،  Ku band و Ka band مي باشند.

C band: محدوده فرکانس 4-8GHZ را شامل مي شود که از بخشي از آن براي ارتباط ماهواره اي استفاده مي شود. در واقع از 3.7-4.2GHz براي Down Link و 5.925-6.425GHz براي Uplink  استفاده مي گردد اين باند جز اولين باندهايي است که در ارتباطات ماهواره اي مورد استفاده قرار گرفت و چون به نسبت دو باند ديگر سيگنال ضعيف تري دارد نياز به آنتن بزرگتري براي دريافت اين سيگنالها مي باشد.

از آنجا که ميزان تضعيف در شرايط جوي مرطوب با افزايش فرکانس افزايش مي يابد لذا از سيگنال C band  براي نواحي گرمسير استوايي و مناطقي که بارش باران در آن استفاده مي گردد.

Ku Band: رنج فرکانسي 10.9-17GHz را شامل مي شود. Ku band در ارتباطات ماهواره اي از بقيه متداول تر مي باشد. دقت در مشخصات ماهواره هاي جديد نشان مي دهد که استفاده از  Ku band نسبت به C band از رشد بيشتري برخوردار است. فرکانس 10.95 -12.75GHz براي Downlink و 14 -14.5GHz  براي Uplink  مورد استفاده قرار مي گيرد.

Ka band: رنج فرکانسي 18-40 GHz را در بر مي گيرد. فرکانس 18.3-18.8GHz براي Downlink و 19.7-20.2GHz براي Uplink  مورد استفاده قرار مي گيرد.

عليرغم اينکه نوع Ka band   پهناي باند بيشتري فراهم مي کند و با توجه به قويتر بودن سيگنال Ka band نسبت به دو باند قبلي براي استفاده از آن به آنتن هاي کوچکتري در حدود 50 تا 70 سانتيمتر نياز است , ولي بندرت از آن استفاده مي شود و براي استفاده آينده در نظر گرفته شده است.

    شبکه هاي مبتني بر ارتباطات ماهواره اي برخلاف تصور عمومي که با پيشرفت و توسعه شبکه هاي زميني از ارزش و کاربرد آنها کاسته شده است، در سالهاي اخير رشد روز افزوني  داشته است. تعداد شبکه هاي ماهواره اي که در چند سال اخير فقط در کشورهاي اروپايي احداث و به بهره‌برداري رسيده و غالبا ظرفيت آنها سريعا تکميل گرديده، مؤيد اين امر مي باشد.